„— Oczywiście, ale jak się będzie zmieniał... — pytał w dalszym ciągu ojciec.
Istotnie, rysunek, jaki wykonał ojciec, nie był zbyt skomplikowany.
— To jest magnes, podobny kształtem do twojego magnesu, Władku — objaśniał. — Ma on uzwojenie z drutu, tak jak elektromagnes, który niedawno budowaliście. Przez uzwojenie przepływa prąd, który dodatkowo wzmacnia działanie magnesu. Ale prąd ten, jak już wiecie, przepływa przez mikrofon i jest mniejszy lub większy, zależnie od... — ojciec zrobił wyczekującą pauzę.
— ...Od tego, co mówimy do mikrofonu — prawie jednoczenie powiedzieli chłopcy.
— Bardzo dobrze — pochwalił ich ojciec. — A więc i działanie magnesu jest silniejsze lub słabsze, w zależności od wielkości prądu. Wobec tego wystarczy umieścić przed jego biegunami elastyczną płytkę żelazną, aby pod wpływem zmiennego działania magnesu wykonywała ona ruchy, wykonywała di gania — dokładnie takie same, jakie w tej samej chwili wykonuje pokrywka mikrofonu.
— A więc płytka słuchawki będzie nam „mówiła" prosto do ucha! — zawołał Władek.
— Tak samo. jak tekturka naszego dziecinnego telefonu...! — dorzucił Janek.
— O nie — poprawił go ojciec. — Będzie mówiła głośniej i wyraźniej. Praede wszystkim jednak linia łącząca mikrofon i słuchawkę może być właściwie dowolnie długa. I właśnie to jest główną zaletą telefonu.“(2)