„Dużo przy tym roboty mówię i nie chcąc wskazywać na Romana, rozkładam ręce. Ojciec patrzy na moje dłonie, potem podnosi wzrok na twarz, przez chwilę świdruje, gryząc wargi.
To robota nie dla ciebie odpowiada. 1 nie dla mnie, ale poradzę sobie. Nie chcę zwoływać bab, zaczną się łzy i żale, i żałobne pienia, a tego nam nie trzeba. Widziałem, jak to się robi, i jest wszystko pod ręką. Nawet krew, która wsiąkła w ziemię, zbiorę do naczynia i włożę do trumny, a ubranie, które ma na sobie, spalę, prochy wrzucę do rzeki, a potem zawołam księdza, aby poświęcił obejście, wygnał złe moce i dobrą siłę przywołał, świetlistego anioła.
Patrzyłem na niego, milczałem, to, co mówił, nie sprawiało mi przykrości, nie przynosiło też ulgi. Musiał się wykrzyczeć, kolejny raz wyrzucić z siebie urazę, klęskę i żal. Każdy ratuje się jak może, często nieświadomie. Ja tego nie potrzebowałem, na razie stoję i czekam, aż skończy. Kiedy doszedł do siebie, klepnął po ramieniu, a potem przycisnął do piersi.
Tylko ty mi zostałeś usłyszałem. Tylko ty możesz wyprowadzić Jastrzębie Wzgórze na prostą. Liczę na ciebie. Teraz idź do ludzi, w kompanii łatwiej przeczekać ciężkie chwile.
CZARNY GARNITUR Kuba
Nie będę tego robił w kuchni ani w pokoju, nie będę, dom jest dla żywych. Znalazłem w komórce ogrodniczą folię, odciąłem odpowiednią długość, rozłożyłem poza obejściem, w cieniu dębu. Przyniosłem wodę, mydło i prześcieradła, w końcu przytaszczyłem tam Romana. Robiłem wszystko z głową, więc szło tak, jakbym grał na organach. Ojciec co niedziela przygrywał w kościele, więc i mnie nauczył. Ale nie zostałem organistą, nie chciałem.“(10)