„Kapitanie, przyprowadziłem ci panią Weldon i Jacka! W drogę! A na tych głupców z Kazondy niech się zwalą chmury całego świata!
NA RZECE
Słowa te wypowiedział Herkules zmieniony nie do poznania w przebraniu czarnoksiężnika do Dicka Sanda. Chłopiec mocno jeszcze osłabiony siedział wsparty o ramię kuzyna Benedykta, u którego stóp leżał wyciągnięty Dingo.
Pani Weldon odzyskała przytomność i zdołała tylko wyszeptać
Dicku! A więc żyjesz!
Wzruszona pochwyciła w objęcia pochylonego nad nią chłopca, a Jack obsypał go pocałunkami.
Dicku! Kochany Dicku! powtarzał uszczęśliwiony Jack. Następnie zaś zwrócił się do Herkulesa i zawołał
A ja ciebie wcale nie poznałem, wiesz!
No myślę, w takim stroju! odpowiedział Herkules,zmywając z piersi wspaniałe rysunki.
Byłeś bardzo brzydki! zauważył chłopczyk.
Do licha, byłem przecie diabłem, a diabeł nie jest piękny!
Herkulesie! powiedziała pani Weldon, ściskając rękę dzielnego Murzyna.
To on oswobodził panią i Jacka, tak samo jak przedtem mnie uratował, chociaż nie chce się do tego przyznać dodał Dick.
Uratował! Wcale jeszcze nie jesteśmy uratowani! odrzekł Herkules. A zresztą bez pana Benedykta, który nam powiedział, gdzie przebywa pani Weldon, nic nie moglibyśmy zrobić!“(12)