„Minister Beck również mówił o tym podczas swego wystąpienia w Komisji Spraw Zagranicznych Senatu dnia 19 grudnia 1936 r. „Nasz korpus dyplomatyczny wyróżnia się pod względem znajomości języka kraju, w którym pracuje. W ciągu moich podróży kilkakrotnie spotykałem się z zapewnieniem przedstawicieli tych państw, przy których nasze placówki są akredytowane, że bardzo szybko umieją one opanować język, dzięki temu mogą utrzymywać kontakt nie tylko w drodze biurokratycznej , ale śledzić w najszerszym zakresie przejawy życia państw, z którymi utrzymujemy stosunki, i szeroko informować koła nie tylko ściśle urzędowe, ale i koła intelektualne i artystyczne danych krajów o naszym dorobku państwowym i kulturalnym".
Warto podkreślić, iż zostało to osiągnięte bez specjalnych preferencji dla nauki języków lokalnych. Zwracają na to uwagę uczestnicy ankiety prof. Piotra Wandycza, którzy wyraźnie stwierdzają, iż pracownicy służby zagranicznej nie otrzymywali żadnych dodatków za znajomość języków mniejszych krajów. Jedynie Wacław Jędrzejewicz nadmienia o opiece nad tymi, którzy znali języki egzotyczne, jak chiński czy arabski, lecz i on stwierdza, że „nie kładziono na to dostatecznej uwagi".“(4)