„Podczas sympozjonów greckich pijano rozmaicie — dużo i jednocześnie obowiązkowo, niekiedy kolejkami lub dowolnie. W pełni ujawniał się na tych ucztach demokratyczny duch, jakim przesycone były Ateny, ale przy tej okazji również niedogodności demokracji bo oto człowiek nie mający ochoty na ęgą pijatykę może zostać przegłosowany i w rezultacie musi pić i tęgo, i na sygnał —czyli zgodnie z demokratycznie podjętą decyzją, ale całkowicie wbrew swoim przekonaniom i chęciom. Nawet jeśli ustalono, że pić się będzie dużo, sympozjon nie powinien przekształcać się w bezładną pijatykę, podczas której Wszyscy nawzajem by się przekrzykiwali. Wybierano przewodniczącego — sympozjarchę mógł nim być gospodarz, ale nie było to regułą. Symposiarchos czuwał nad porządkiem, napełnianiem pucharów i ich opróżnianiem, dając sygnał do picia, od którego nie wolno było się wymawiać. Według ustalonego porządku udzielał głosu, czuwał nad przebiegiem dyskusji, miał ją nakierowywać na właściwe tory, gdyby przypadkiem odbiegała od tematu. Baczył, aby rozmowa była ogólna, aby dotyczyła w jakiś sposób wszystkich, aby nikt nie był z niej wyłączony, choćby przez niezrozumienie, niewiedzę —“(11)