„Wspomniany już Jączyński zaatakuje z pasją majestat i nazwie króla „publicus coneubinarius" publicznym rozpustnikiem, podsumowując swoje wywody stwierdzeniem, że wszystkim wstyd mieć takiego króla. Cytowany również wcześniej papieski dyplomata, Honoriusz. Visconti, doniesie oględnie, że król polski został „urzeczony" przy pomocy czarów, które ani chybi wywodzą się z Rusi, gdyż tamtejsi mieszkańcy bardzo są biegli w preparowaniu różnych tajemnych mikstur. Czcigodny nuncjusz niedwuznacznie sugerował, że oddana bez reszty młodzieńczej miłości Jadwiżka posiadła moc nieczystą i należy zaliczyć ją do grona czarownic. Usidlić do tego stopnia miłościwie panującego, który jeszcze nie tak dawno w stosunkach z kobietami uchodził za cynika, a co najwyżej za niepoprawnego lekkoducha, mogła tylko niewiasta pochodząca z tego „ciemnego kąta Rzeczypospolitej", czyli z Rusi.
Argumenty Viscontiego uznał za swoje także prymas polski. Przejęty własną misją dziejową postanowił zniszczyć tę miłość przy pomocy egzorcyzmów i święconej wody. Podobno ceremonia „wypędzania złego ducha" gnieżdżącego się w powabnym ciele Jadwiżki, odprawiona została z. całą powagą i przy niemałym rozgłosie. Stanowisko prymasa poparł swoim autorytetem senat, czyli cała arystokratyczna śmietanka obojga królestw. Posypały się liczne vota senatorów, cyzelowano wystąpienia nabrzmiałe od pomówień.“(7)